De eerste stap bij stemmingsklachten: erkennen

De eerste stap bij stemmingsklachten: erkennen

Vroeger was ik een enorm fan van Dr. Phil, het gaf mij inzicht en je kon gelijk ook ‘smullen’ van andermans problemen. Erg eigenlijk he? Één van de vaste uitspraken van Dr. Phil was: “you can’t change what you don’t acknowledge.” En als vaste kijker van dit programma, stond ik ook als een zeehond te klappen bij dit soort uitspraken: “Go Phillie, go Phillie!!”

Een grote stap

Als iets verdomde lastig is, is het wel toegeven aan jezelf dat het allemaal niet zo lekker loopt. Dat je er geen grip op krijgt en dat je je eigenlijk belabberd voelt. Alle vreugde en blijheid in je leven; je voelt het allemaal even niet. En die stap tussen het voelen en erkennen dat er iets moet veranderen, is een ontzettend grote stap.

De eerste paar weken na de bevalling vond ik alles gewoon ontzettend pittig. De gebroken nachten, het gevoel dat er eigenlijk geen verschil tussen dag en nacht is. Borstvoeding geven, alle appjes en bezoekjes, het gehuil en de nieuwe verantwoordelijkheden. In het begin accepteerde ik dat dit ‘part of the deal’ is, dat is het allemaal nieuw en wennen, maar na een paar maanden vond ik het eigenlijk alleen maar zwaarder en pittiger worden.

Hoe kon dit zo lopen?

Ik begon me ook steeds meer af te vragen: “hoe kan dit gebeuren?” Hoe kan het dat ik het allemaal even niet zo leuk vind? En dat ‘even’ was soms 80% van de dag. Ik heb graag de controle en was ook altijd van mening: dat je zelf verantwoordelijk bent voor je eigen geluk in je leven. Wil je iets veranderen, ben je ergens niet blij mee? Dan zul je daar zelf actie in moeten ondernemen.

Deze manier van denken brengt je bij een kleintje eigenlijk alleen maar verder van huis. Kleintjes laten van zich horen als ze zich niet prettig voelen en laten zich niet leiden en wurmen in jouw ritme. Je zult je moeten aanpassen aan hun ritme en ze de 3 R’en aanbieden: rust, ritme en regelmaat. Ik had hier in het begin nog wel eens moeite mee, ik wilde graag een flexibel kind en die flexibele moeder zijn. Die moeder die altijd zegt: “oooh ik neem mijn kind altijd overal mee naar toe en hij slaapt overal.” Terwijl deze manier van denken mij continue verder van huis bracht.

Erkennen is er ook iets mee doen

De laatste tijd ben ik op onderzoek uitgegaan: hoe heeft het kunnen gebeuren dat ik me zo neerslachtig voelde? Waarom zag ik alleen maar groener gras bij de buren (en nog vergelijk ik het graag met andere baby’s)? Ik denk dat ik een lange tijd niet wilde signaleren bij mezelf dat het niet zo goed met me ging. Want als je het erkent, dan moet je er ook iets mee. Je kunt niet 100x blijven zeggen: “ah, ah ik ben zo zielig”, en ondertussen er niks mee doen. Zo werkt dat voor mij in ieder geval niet, dus erkennen is iets wat ik vermeed.

Ook vond ik het verschrikkelijk om een van die moeders te zijn en te zeggen dat ik het eigenlijk helemaal niet zo leuk vond. Stel je hebt je ingeschreven voor een studie, cursus of een nieuwe baan en het valt tegen? Dan zeg je toch gewoon op? Ga je toch opzoek naar iets anders? Maar die optie is er in het moederschap simpel gezegd niet, je zult het wél leuk moeten maken, want ruilen en terugbrengen daar doen ze niet aan.

Pas toen ik wist dat ik hulp had en handvaten kreeg hoe ik ermee om kon gaan, durfde ik ook echt toe te geven dat het allemaal erg pittig was. Vorig jaar in september ben ik in contact gekomen met Stichting Kinderleven en ben ik in behandeling gegaan bij een psychotherapeut. Bij Stichting Kinderleven heb ik deelgenomen aan een mama-baby praatgroep, waarbij we zes keer bij elkaar kwamen met vijf andere mama’s. Zowel deze groepssessies als de wekelijkse gesprekken met de psychotherapeut hebben mij handvatten gegeven om verder te komen in dit proces. Hierdoor ben ik het moederschap eigenlijk gewoon niet meer pittig gaan vinden. Soms ben ik nog wel eens gefrustreerd hoor en dat komt meestal omdat het niet loopt zoals ik had gehoopt. Maar het moederschap echt pittig vinden en depressieve gevoelens, dat heb ik gelukkig niet meer.

Hoe heb jij het eerste jaar van het moederschap ervaren? Kun jij je nog dat punt herinneren waarop je dacht: shit! Het is gewoon echt pittig?

Volg:
Delen:

1 Reactie

  1. Zoë
    5 oktober 2018 / 09:32

    Trots op je, topper ben je!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.